Dag 8 – Op bezoek bij het volk van de rivier

De Tonga vissers hebben, ondanks hun hartverscheurende gedwongen verhuis, de Zambezi nooit verlaten. Gewapend met vergunningen en met de spirituele steun van Nyama Nyama, varen ze het Kariba-meer op en af. Aangezien vele vissers op afstand van de rivier wonen, werd langs het Kariba-meer een tijdelijk vissersdorp opgericht. Dat dorpje wordt bewoond door de vissers en hun echtgenotes voor een half jaar tijdens de donkere maanden. Vissen zelf doen ze ’s nachts en bovendien op dagen dat er geen volle maan schijnt. De reden hiervoor is dat ze visjes zoals brasem en sardines lokken met een grote lamp. Die visjes worden aangetrokken door het licht en laten zich zo vangen in de vissersnetten. Daarvoor is het natuurlijk belangrijk dat het natuurlijke omgevingslicht zo minimaal mogelijk is. Met onze tenders varen we over redelijk woeste baren richting vissersdorp waar we enthousiast opgewacht worden door de vissers en hun gezin. De kinderen hadden normaal nu op school moeten zitten, maar door problemen met de ferry naar Kariba blijven ze deze week bij hun ouders. Het tijdelijk vissersdorp werd opgericht uit voornamelijk natuurlijke materialen. De muren zijn uit leem opgetrokken en de daken uit doeken. In een buitenkeukentje wordt hout gestookt om een maaltijd uit de hoed te toveren. Duurzaam en sober, zo zou je hun leven hier kunnen noemen. Maar het is wel de basis van hun inkomen. In het vissersdorp kent iedereen zijn taak. De mannen vissen, de vrouwen helpen met het schoonmaken, wassen en drogen van de vis. Iedereen werkt mee om het vissen succesvol te laten verlopen.

Bij het verlaten van het dorp op weg naar de tenders wordt de weg plotseling versperd door een nijlpaard. Op zich niet zo verwonderlijk want de oevers en de ondiepe wateren van het meer zijn nu de speeltuin van een gigantische kolonie nijlpaarden. Met de aanwezigheid van uitgestrekte ondiepe zones waar nijlpaarden overdag kunnen rusten en met oevers rijk aan grasland, waar ze grazen, is dit de ideale leefwereld voor onze grote vriend. Vriend zeg ik wel, maar een nijlpaard is voor de mens één van de gevaarlijkste dieren. Ook al behoren ze niet tot de fameuze Big Five, ze zijn niet te onderschatten. Die Big Five werd opgesteld met vijf dieren die het gevaarlijkst zijn voor de mens en dat gebaseerd op kracht, snelheid en grootte van het dier in kwestie. Aangezien in Zimbabwe echter de meeste doden vallen door krokodillen en nijlpaarden, hanteert men in het land dan ook de Big Seven. Belangrijke les om een confrontatie met een nijlpaard te overleven: nooit tussen hen en het water komen te staan. Vandaar dat wij ons zeer behoedzaam bewegen zodat hij vrije baan naar het meer behoudt. Hij graast rustig verder terwijl wij er gedecideerd vandoor gaan. Na zijn maaltijd te hebben verorberd, gaat hij terug richting water om zijn tere huid te beschermen tegen de niets ontziende zon, waarna hij nog eens diep inademt en zijn oren, ogen en neusgaten sluit alvorens naar iets diepere wateren te zakken zodat zijn huid volledig beschermd is. Slapen doet het dier ook onder water. Zijn interne klok laat hem automatisch naar boven stijgen om te ademen en zinkt nadien ook zonder dat het dier wakker wordt. Een schitterende truuk van moeder natuur.

Deze avond op onze houseboot is het buiten stil, enkel het kabbelende water roert zich, terwijl de hemel zich op zijn donkerst toont. Toch valt er vooral boven onze hoofden veel te zien. In het absolute donker ontvouwt zich alweer een wondermooi schouwspel aan de hemel. Een schijnbaar roze/witte wolk gevuld met ontelbaar vele lichtjes, sterren die al duizenden jaren op reis zijn. De Melkweg ontvouwt zich in al haar pracht als het kloppende hart van de kosmos. Een reis door het onmetelijke heelal van ons zonnestelsel samen met miljarden sterren als een fonkelend en elegant lint door het donkere universum. Miljarden sterren die waken over ons vannacht en vooral over de beschermers van de Zambezi.