Dag 13 – De perfecte afsluiter

De laatste dag van deze wondermooie reis breekt aan, uiteraard ook de laatste dag in Pamuzinda.

Na onze gebruikelijke ochtendsafari, maken we kennis met de antistropers brigade. Deze jonge mannen zijn getraind in het opsporen van stropers en dat met behulp van Mechelse herdershonden. Deze soort is perfect om deze taak uit te voeren. Het zijn immers bijzonder intelligente honden, ze zijn waakzaam en hebben een enorme kracht en uithoudingsvermogen. Die kracht leren we al direct kennen als we een trainingssessie bijwonen. Ik noem het bijten en niet meer loslaten. Wat een ongelofelijke kracht gaat er uit van dat gebit.  Mocht een stroper ze nu aan het werk kunnen zien, zou hij wel tweemaal nadenken. Ook al is het reservaat omheind, ook hier hebben ze last van ongenode gasten. Je kan mensen die honger hebben, het ook niet kwalijk nemen. Maar dat stropen komt dan wel met gevaar voor eigen leven. Wat een schitterend, krachtige dieren zijn het en machtig om ze aan het werk te zien. Een hondenras waar we trots op mogen zijn.

Na de middag is het tijd voor een tochtje op de Serui rivier per kano. Die rivier zorgt voor een rustig uurtje retrospectie terwijl we zachtjes glijden over het kabbelende water. Terwijl we genieten van de kleurrijke waterlelies die decoratief het water opfleuren, fladderen vlinders en libellen rond ons hoofd. Overhangende takken zorgen hier en daar voor wat schaduw. Schichtige hagedissen kruipen snel weg. De rivier loopt door verschillende soorten leefgebied. In tegenstelling  tot onze safari’s, zijn de dieren van een iets kleiner formaat en dus ook wat moeilijker te spotten. Terwijl witte wolkjes reflecteren in het water, zoeken we water en oever af op zoek naar reptielen, vogelsoorten en insecten.

Na het al fenomenale avondmaal gisteren, wordt er vanavond helemaal uitgepakt. Een Mongoolse barbecue wordt door het personeel van de lodge georganiseerd op een idyllisch plaatsje aan het water. Eerst worden we verwelkomd voor een lekker aperitiefje rond het kampvuur en dat terwijl de zon stilletjes zakt in de achtergrond. Terwijl de hemel verandert in schakeringen van oranje tot rood en de zon weerkaatst in het water, genieten we van een drankje dat we nuttigen in deze prachtige omgeving. Het vuur knettert, terwijl het hout rood kleurt en nog voor wat extra aangename warmte zorgt. Het is warm tot zeer warm overdag maar zodra de zon zakt, volgen de temperaturen. Het kookvuur brandt ondertussen en de heerlijk geurende aroma’s komen ons tegemoet. Er is keuze uit verschillende vleessoorten waaronder ook impala. Wat een schitterend moment om deze reis af te sluiten.

Al is het nog niet helemaal voorbij. Want een nacht game drive, dat is nieuw. In het donker is er niet echt iets te zien, zou je denken. Zodra het donker wordt, zoekt het wild immers een goed en hopelijk veilig plekje op om de nacht door te brengen. Maar niet iedereen legt zich neer. Dit is het geschikte moment voor de nachtdieren om pas echt tot leven te komen. In het pikdonker schijnt een infraroodlamp op de omgeving. We luisteren naar dierengeluiden, het ruisen van bladeren en kijken dankzij de lamp in de glinsterende ogen van enkele savanne bewoners. Glinsterende ogen waarbij we dikwijls moeten gokken naar de eigenaar. Toch kan je meer zien aan de stand van de ogen dan je denkt. Roofdieren hebben hun ogen doorgaans vooraan op het hoofd staan, wat helpt om diepte te zien. Dat is belangrijk om bij het jagen de afstand tot de beoogde prooi in te schatten. De prooien daarentegen hebben hun ogen aan de zijkant staan, zo hebben ze een breder zicht op de omgeving en kunnen ze een groot gebied in de gaten houden en hebben ze meer kans om een roofdier tijdig waar te nemen.

Zebra’s, wildebeesten en buffels zijn door hun grootte goed te onderscheiden. Ook ’s nachts blijven ze dicht bij elkaar en verplaatsen ze zich samen in groep als dat nodig is. Eendracht maakt macht, dat weten wij als geen ander, en ook deze Afrikaanse bewoners weten dat maar al te goed. Ook nu worden de kleine buffels gezoogd door de moeders. Sommige leggen zich neer om wat te rusten terwijl anderen de wacht houden. Want ook al is het donker, het gevaar schuilt altijd in een klein hoekje. De jakhals bijvoorbeeld spurt voorbij. Die is vooral een aaseter maar durft ook jagen op kleine zoogdieren. Wat een bijzondere ervaring is dit. Ook al zie je de dieren niet zoals overdag in het volle licht, het donker zorgt voor een intieme ervaring, meer focus op de omgeving en een prachtige afsluiter van ons droomverblijf in Pamuzinda. Een perfecte afsluiter van deze unieke reis.