Dag 12 – Een kinderdroom in Pamuzinda

Dag 12 van onze reis en we zitten nog steeds op onze honger te wachten. Figuurlijke honger dan toch, honger naar de Big Five. Tot nu toe hebben we slechts twee leden gezien : de olifant en de leeuw. Sowieso gaan we ons moeten tevreden stellen met de Big Three want de neushoorn komt niet meer voor in het wild in Zimbabwe en het luipaard gaan we in deze contreiën niet vinden.

Onze gebeden worden meteen al verhoord als in het prille gouden ochtendlicht een kudde buffels zich in het struikgewas ophoudt. Eentje is in een gevecht al één van zijn karakteristieke hoorns verloren, hoorns die ze gebruiken om leeuwen en dergelijke af te schrikken of in een gevecht te gebruiken. Ook moeders en kleintjes zijn van de partij. Eentje wordt zelfs gezoogd, helemaal op hun gemak zijn ze met ons in hun nabijheid. Wat een schitterende start van de dag. En die dag gaat alleen maar beter worden.

Ooit was het mijn droom paard te rijden. Maar een worp van dit edele dier op vrij jonge leeftijd, maakte een einde aan die droom. De schrik zat erin en was zo erg dat ik zelfs nog niet in de buurt van een paard durfde komen. Jaren later tijdens een verblijf in de Provence in het kader van het Erasmusprogramma tijdens mijn studentenjaren, kreeg ik de kans een uitstapje te maken met die typisch witte paarden van de Camargue. Die kans krijg je niet elke dag, dus met mijn verstand op nul en met een bonkend hart, zette ik mijn voet terug in de stijgbeugels om op een gezapig tempo door dit prachtige natuurgebied te stappen. Maar ook hier ging het mis. Door mijn gecrispeerde houding zat mijn voet niet goed in de beugel waardoor die voor een enorme brandwonde zorgde. Bovendien werd iets later één van mijn medestudentes van haar paard geworpen, waardoor ze pardoes (maar ook gelukkig) in een beek belandde. Mijn signaal om voor eens en altijd af te stappen en nooit meer een paard aan te raken… En nu zijn we in dit bijzonder oord, Pamuzinda, in één van de mooiste Afrikaanse landen en krijg ik hier nu de kans om een safaritochtje te maken te paard. Het is nu of nooit, als ik het nu niet kan voor dit unieke moment, zal het nooit meer gebeuren. Met bibberende benen, een klein hartje, het angstzweet in mijn handen en met stress in de keel zet ik eindelijk na meer dan dertig jaar terug een voet in een stijgbeugel, zwaai ik mijn rechterbeen over het paard, klik me ook vast in de ander beugel en zit ik terug op een paard. Een halfbloed Arabier die rustig blijft onder al mijn stress. Op het moment dat mij de teugels aangereikt worden, kan ik niet meer terug. Met een tik van het takje (dat dienst doet als zweepje) zet mijn vriend zich in gang. Aan een rustig tempo vertrekken we voor een tochtje op de savanne. Onder de bomen door, langs struikgewassen en hoog gras, banen we ons een weg in de hoop iets van dieren te zien. Dat moment komt al snel want een groep zebra’s staat langs de kant te grazen. Opkijken doen ze zelfs niet, want omdat het geluid van motoren ontbreekt, blijven de dieren rustig verder doen. Het lijkt wel of we deel uitmaken van deze kudde. Een absoluut uniek en mooi moment. Traantjes in mijn ogen, want los van dit uitzonderlijk moment heb ik eindelijk een kindertrauma verwerkt. Maar de traantjes rollen ook door de schoonheid van dit plaatje. Onze streepjescodes genieten blijkbaar ook van ons gezelschap want haast om verder te stappen, hebben ze niet. Vele streepjescodes, maar geen enkele code is dezelfde, ook al durven enkele codes wel heel hard op elkaar lijken. Daarom dat een pasgeboren zebra in die eerste periode samen met de moeder wat afgescheiden leeft, zodat zoon of dochter de strepen van mama goed kan herkennen en later ook kan onderscheiden van de rest.

Vanavond nemen we het avondmaal niet in de lodge maar langs de oever van een meertje. Het personeel van het hotel heeft wat stoelen neergezet naast een kampvuur en werkt nog het laatste van het buffet af. Met een drankje in de hand genieten we van het knetterende vuur terwijl de aroma’s ons tegemoet komen. Onder een sterrenhemel verorberen we langs de waterkant ons avondmaal, terwijl ik zelf nog nageniet van deze topdag. Een kinderdroom werd werkelijkheid, rijdend te paard op de savanne.

Terwijl de nacht valt, leggen de dieren zich te rusten. Alweer een dag overleefd op de Afrikaanse vlakte.