Dag 10 - Het ondoorgrondelijk wegenstelsel van Zimbabwe

De wegen van Zimbabwe lijken niet echt op een biljartlaken. De Chinezen leggen hier en daar wel wegen aan, maar dat is dan in de eerste plaats om het transport te vergemakkelijken om ertsen en edelmetalen af te voeren. De rit vandaag belooft alweer een nieuw avontuur te worden. Kaas met gaten is het eerste waar ik aan denk. Het wordt een ritje slalommen om de ergste putten te vermijden, maar ik bedenk ook onderweg een iets creatiever ‘vier maal vier spel’. De gaten zijn er al, we hebben enkel nog gele en rode schijven nodig om iets van dit spel te maken. Onze buurlanden benijden onze wegen niet, maar op dit moment benijd ik ook dit stukje Zimbabwe niet. Hiermee vergeleken zijn onze wegen een droom. De rit vandaag gaat verder over het platteland. Hier en daar komen we een marktje tegen in een dorpskern, maar daarbuiten zijn ook kraampjes te vinden met fruit en groenten. Naargelang de dag vordert, zien we ook de volwassenen terugkeren van hun werk en de kinderen uit school komen, allemaal mooi gekleed in hun uniform.

Langs de kant van de weg staat een vrachtwagen deels gekanteld, met de lading die hij vervoerde verspreid over de baan. Te snel gereden, windstootje meegenomen, technische panne of lading slecht verdeeld? Wie zal het zeggen. Wel is het zo dat Touring of VDAB bellen, hier geen optie is.

Wat me wel opvalt is dat de controleposten nergens meer staan, controleposten die tijdens mijn vorige passages voor wat frustratie zorgden. Destijds hadden de Zimbabwaanse autoriteiten er namelijk niets beters op gevonden dan om de zoveel kilometer een controlepost op te richten. In het beste geval konden we gewoon verder rijden, in het mindere geval werden de papieren van de auto en chauffeur gecontroleerd, en in het ergste geval heel de auto waarbij de Zimbabwanen dan wel altijd iets vonden. Een stickertje te weinig, een licht dat toch niet goed genoeg werkt, …. En om dat probleem op te lossen, moest er uiteraard betaald worden….

We rijden hier door het thuisland van de verguisde Mugabe. Hij ligt hier begraven ten midden van de velden. Een relikwie van het verleden, waar nu de gemiddelde Zimbabwaan geen goed woord voor over heeft. Op een moment dat je het niet verwacht, wordt de weg onderbroken door een tolpoortje. Tol betalen om op dit aftands asfalt te mogen rijden? Om zich dronken in het verkeer te begeven, maar niet dronken van alcohol (een blaastest zou hier sowieso negatief zijn), maar wel dronken van het draaien en keren langs greppels, putten en erger. Maar kijk, verrassend genoeg mogen we de volgende kilometers rijden op asfalt dat wel even glad is als dat biljartlaken. Waar we geruisloos over schrijden, waar we kirrend van geluk genieten en vooral, waar we eindelijk wat snelheid kunnen halen op weg naar onze volgende bestemming en meteen ook eindbestemming van deze reis.

Die bestemming wordt een droom genoemd… Benieuwd of het inderdaad ook zoete dromen worden en geen nachtmerrie.