Dag 1 – Warme herinneringen aan Zimbabwe

Tunesië, Egypte, Marokko, Kenia, Tanzania, Oeganda, Rwanda, Democratische Republiek Congo, Namibië, Botswana, Zimbabwe en Zuid-Afrika… Dit is niet zomaar een lukrake opsomming van Afrikaanse landen of mogelijke antwoorden op de quizvraag : ‘noem een Afrikaans land’. Neen, het is het lijstje met Afrikaanse landen waar ik voetafdrukken achterliet. Een mooie collectie, waar ik steeds met weemoed aan terugdenk. Een liefdesverhaal met het zwarte continent dat al meer dan vijftien jaar standhoudt. Allemaal unieke momenten met prachtige herinneringen. Toch zijn er twee landen die mijn Afrikaanse hartje nog sneller doen kloppen : Congo en Zimbabwe, niet meteen landen die bij veel mensen op de bucketlijst staan wegens op het eerste zicht niet meteen super toeristische landen en bovendien elk met zijn uitdagingen. Congo is wegens voor de hand liggende redenen, voorlopig niet aan de orde, maar Zimbabwe is wel bereisbaar. Een stukje authentiek Afrika, nog niet ontdekt door het massatoerisme (gelukkig maar voor mij) en met zijn eigen moeilijke geschiedenis als voormalige Britse kolonie. Mijn herinneringen aan Zimbabwe brengen allemaal een lach op mijn gezicht. Mijn eerste kennismaking met Zimbabwe, exact tien jaar geleden, vond plaats in het unieke Huange National Park, dat zijn grens deelt met Botswana. Enkele dagen die we doorbrachten in een tentenkamp met slechts een tentzeil dat ons scheidde van de wilde dieren. Ik herinner mij nog het gebrul van leeuwen, het geschreeuw van cheetah’s en het fluiten van vogels op de achtergrond. Prachtige zonsopgangen vanuit mijn tent, een heldere sterrenhemel waarin de sterren schitterden als diamanten, safari’s in absolute sereniteit, een wandelsafari, een olifantensafari te voet, eggs benedict in de bush!!! Ik leerde weer genieten van kleine dingen. Ook bij ons komt de zon op en gaat ze ’s avonds onder. Maar hier nam ik de tijd om ervan te genieten. Een moment van overpeinzing, van innerlijk rust. We stonden op toen de dierenwereld ontwaakte, we gingen slapen toen het donker werd terwijl de maan over ons waakte. Geen horloges, geen druk, alsof we alle tijd van de wereld hadden. 
Warme herinneringen aan een unieke reis die mijn hart voor Afrika nog sneller deed kloppen en ik het continent definitief in mijn hart sloot. Er volgden nog meer reizen naar het zwarte continent maar Zimbabwe bleef dat speciale plekje in mijn hart hebben. Zimbabwe is meer dan enkel maar het Huange National Park. Het heeft nog meer plekjes, bijzondere plekjes zelfs, die  leiden naar nog meer unieke herinneringen zoals hopelijk de komende weken zullen uitwijzen.
Ironisch genoeg stopt mijn horloge met tikken aan de vooravond van mijn vertrek. Alsof hogere machten nog eens willen aanzetten tot genieten van de komende dagen en weken, om niet volgens de klok te leven maar op het ritme van de natuur. Op het ritme van dat wondermooie, nog authentieke en uitzonderlijke Zimbabwe.