St. Patrick's Cathedral

Een ongewoon zicht is het wel, een neogotische tempel gelegen tussen de glazen reuzen van New York. De glazen torens van Fifth Avenue dan nog wel, die stuk voor stuk winkels van de beroemdste luxemerken herbergen.  Mooie buren zijn het wel : Saks Fifth Avenue, Cartier, Tiffany & Co, Tag Heuer, ga zo maar door. En ook al lijkt onze gotische tempel overschaduwd te worden (zowel letterlijk als figuurlijk) door de buren, het is hier in dit hemels gebouw dat de engelen zingen. Dagelijks nog wel, als tijdens de  eucharistievieringen hemelse stemmen door de kathedraal echoën.

St. Patrick’s Cathedral, genoemd naar de Ierse patroonheilige met dank aan de grote Ierse immigrantengolf, is de grootste rooms-katholieke kathedraal van de Verenigde Staten. Maar dit gebouw is niet de originele zetel van de aartsbisschop van New York. Die originele kathedraal stond op een minder glamoureuze plek, aan Mulberry Street in Lower Manhattan, het oudste deel van de stad. Door de toename van het aantal gelovigen over de jaren, bleek deze laatste te klein geworden en werd het plan opgevat een nieuwe kathedraal te bouwen. Die moest in elk geval groter worden, ook wat centraler gelegen  en vooral opzichtiger dan de vorige. Zo geschiedde en verrees de nieuwe kathedraal op een unieke plek.  Een neogotische parel, zo zou je hem kunnen noemen. Van buiten is hij al indrukwekkend dankzij het prachtige ontwerp van architect James Renwick. Die baseerde zich op de Dom van Keulen en de Kathedraal van Amiens, zeker niet slecht als voorbeelden. Ruim twintig jaar na de eerste steenlegging werd de laatste hand gelegd aan dit imposant gebouw en was de hoofdkerk in 1878 klaar. De afwerking van de twee spitse torens, die beide net boven de honderd meter uitkomen, duurde nog wat langer en deze torens waren destijds zelfs even de hoogste bouwwerken van de stad. Zo prachtig de buitenkant is, zo schitterend is het interieur. De kathedraal die de bijnaam ‘America’s Parish Church’ kreeg, is honderdentien meter lang en achtenvijftig meter breed. Ruimte genoeg om er een kunstwerk van te maken. De toegang gebeurt langs indrukwekkende bronzen deuren aan de voorzijde waarna je binnenkomt in een immense ruimte die meer dan drieduizend personen kan ontvangen. Het licht valt binnen via meer dan drieduizendzevenhonderd glas-in-lood ramen waar je met open mond staat naar te kijken. Het indrukwekkendste is zonder twijfel het hoofdaltaar. Een marmeren schat in een omringende marmeren cocon die de kathedraal op zich al is. Het verhoog heeft gigantische afmetingen met in het midden het eigenlijke altaar dat overkapt wordt door een baldakijn, uitgevoerd in een gedetailleerd patroon uit verguld metaal. De vorm van het baldakijn doet denken aan een kleine kapel, inclusief de torenspits. Het metaal is prachtig uitgewerkt met zeer specifieke details en is zonder twijfel de blikvanger van de kathedraal. De kerk beschikt uiteraard ook over een orgel, wat zeg ik, zelfs over twee orgels. Nog maar eens een bewijs van het imposante interieur.

In de christelijke sfeer staat de kathedraal open voor iedereen. Van in de vroege ochtend tot ’s avonds laat kan de kathedraal bezocht worden en kan iedereen het interieur bewonderen, een gebedje opzeggen of een kaarsje komen branden. De gelovigen kunnen uiteraard ook de misvieringen bijwonen die zeven dagen op zeven plaatsvinden,  verschillende keren per dag. Bovendien wordt hier ook de biecht afgenomen.

Meer dan vijf miljoen mensen bezoeken de kathedraal jaarlijks. Dat zijn dan gelovigen die de vieringen bijwonen of een spiritueel moment nodig hebben, maar uiteraard ook toeristen die dit neogotisch juweel met een bezoekje willen vereren.

Al die pracht en praal verdienen het zonder twijfel te blinken tussen die glazen reuzen op Fifth Avenue. Want door zijn luxe-afwerking is de kathedraal op zich een architecturaal pronkstuk dat een kijkje binnenin rechtvaardigt. En misschien heb je dan wel geluk en hoor je daarbij de engelen zingen.