Brooklyn Bridge

Wie Brooklyn zegt, zegt zonder twijfel Brooklyn Bridge. Majestueus ligt ze, statig en robuust, over de East River en zorgt zo voor één van de verbindingen tussen Manhattan en Brooklyn.

Ze is nu niet meer weg te denken uit de skyline van New York City, maar het heeft heel lang geduurd voor de brug er eindelijk was. Sinds het begin van de jaren 1800 werd er immers al hevig gedebatteerd over een vaste verbinding tussen New York en Brooklyn (toen nog twee aparte steden). Tot dan kon men zich enkel per ferry tussen beide steden verplaatsen. De brug zou uiteindelijk pas in 1883 worden ingehuldigd.

De bouw van een brug over de drukke East River was niet zo simpel als het lijkt. De brug moest immers voldoende hoogte hebben voor het varende verkeer eronder. Bovendien is de East River, om het zo te stellen, de zeemonding van de Atlantische Oceaan. Sterke stroming dus, wat hoge eisen stelde aan een stabiele constructie van de brug. Veel ontwerpen vielen daardoor af, inclusief de bouw van een tunnel. Dit laatste vooral wegens de buitensporige kosten die dat met zich zou meebrengen. Uiteindelijk kwam ingenieur John Roebling in 1857 met een ontwerp van een hangbrug die de naam ‘New York and Brooklyn Bridge’ kreeg en dat uiteindelijk de goedkeuring zou krijgen. Een ontwerp is één ding, de praktische uitwerking nog iets anders. Het duurde nog jaren voordat de werkzaamheden echt begonnen. Eerst moest de overheid  finaal akkoord gaan en nadien moest er nog over de centen gepalaverd worden. De hoge bouwkost vereiste een immens budget dat moest gevonden. Eens  dat in orde en de spreekwoordelijke eerste steen kon gelegd, bleek de bouw achtervolgd door ongeluk. Arbeiders moesten in moeilijke omstandigheden werken, zeker in de beginfase toen de fundamenten onder water moesten worden geplaatst. Eén van de zwaarste slachtoffers was John Roebling zelf. Hij kwetste zichzelf toen zijn voet geplet werd tijdens inspectiewerken. Zijn voet was zo zwaar beschadigd dat enkel een amputatie redding kon brengen. Alsof dat nog niet erg genoeg was, liep hij daarna een tetanusinfectie op waaraan hij  een maand later overleed. Zijn zoon Washington nam het werk over. Omdat er diep onder water moest gewerkt worden, kregen vele arbeiders last van de ziekte van Caisson, ook al werden de nodige voorzorgen genomen. Ook Washington Roebling ontsnapte hier niet aan. Net zoals vele andere werkers, geraakte hij hierdoor verlamd. Niet in staat fysiek naar de werf te komen, volgde hij de werkzaamheden op vanuit zijn bed en gaf hij aanwijzingen met hulp van een telescoop. Zijn vrouw, Emily, zelf ook bekwaam in wiskunde, die bovendien ook de nodige kennis van materiaal bezat en daarbovenop zich ook zeer bewust was van de moeilijkheden die een kabelconstructie met zich meebracht, was de juiste vrouw op de juiste plaats. Vrouwen aan de macht in een tijd dat dit zeker niet evident was. De volgende elf jaar overzag ze de bouw en nam zonder problemen de functie van hoofdingenieur op zich. De brug zou uiteindelijk afgewerkt en voor het publiek opengesteld worden in 1883. In totaal werd er achttien jaar aan de brug gewerkt en klokte het eindbedrag af op astronomische hoogte.

Het is een lange, dure, moeilijke en bijwijlen dodelijke weg geweest, maar het resultaat mag er wezen. Het is zonder twijfel één van de meest iconische bruggen ter wereld en één van de symbolen van New York. Er is nog geen film gemaakt die zich afspeelt in New York of er zit wel een shot in van de brug. Majesteitelijk ligt ze als een robuuste en onverzettelijke verbinding over het water tussen Lower Manhattan en Brooklyn, en maakt de autoverbinding tussen beide New Yorkse zogenaamde boroughs  een stuk makkelijker. De brug is echter niet alleen voor auto’s gemaakt. Die rijden op het onderste niveau, maar daarboven werd een wandelboulevard voorzien die sinds lang gedeeld wordt door voetgangers en fietsers.  De beste manier om de brug te bewonderen is dan ook al wandelend. De lengte van de burg klopte af net iets boven de duizend achthonderd meter;  je hebt hiervoor dus toch al snel vijfenveertig minuten nodig in elke richting. De mooiste richting is ongetwijfeld die vertrekkend vanuit Brooklyn waarbij je continu zicht hebt op de skyline van Manhattan: een onuitwisbare herinnering aan die reuzen van staal en glas van die gigantische blokkendoos van Manhattan.